Pages

16 Ocak 2017 Pazartesi

Göz altı torbalarıma pazarlıklar doldurdum..

Yorgunum.. bunu 32 yaşındayken derseniz birşeyler yanlış gidiyoe demektir.. Nasıl yaşanması gerektiğini hala çözememişsin demektir.. Herşeyi bildiğimizi ve çözdüğümüzü zannettiğimiz bu tiyatral dünyada hiçbir halt bilmediğimiz demektir.. Hayat bana vanilyalı marşmelovken hayat 5 yaşında trafik ışıklarının altında soğuktan titreyen zavallıya ne demek hiçbir fikrin yok demektir.. Ey insan hepi topu var 70-80 sene ömrün.. Sen neyi çözersin de herşeyi kökünden değiştirirsin.. Gülmekten neden çekinirsin gülecek yüzlerce nedenin varken.. Bir kediyi kucaklamazsan, bir balığı avlamazsan, bir hamuru yoğurmaz, bir yaşlıya sarılmazsan nasıl bilebilirsin bu hayatın tadını kokusunu.. Yorgun değilsin öyle olduğuna inandırıldın.. Şimdi ayağa kalk 2.Round daha yeni başlıyor.. İşte gong sesi de geldi..Hadi bakalım..

1 Ocak 2017 Pazar

Herşeyin çok farklı olacağı sene bu sene..

Sevgili ihtiyar blog.. Uzun süredir seninle ilgilenemediğimin farkındayım ama inan fırsatım olmadığı için değil birşeyler yazacak moda uzun süredir ulaşamadığım için böyle oldu. Çok yorucu bir sene oldu 2016.. Tüm olumsuzluklarına rağmen mutlu edici gelişmeler de olmadı değil.. Yazacak çok şey var ama bugün için özetle "Yaşadıklarımdan öğrendiğim çok şey var 2016" 

4 Kasım 2016 Cuma

Küçük yürekler büyük umutlar..

Son kez ağladım bu gece oyuncağı kırılmış 5 yaşında çocuk gibi.. Yerlere attım kendimi, dövündüm deliler gibi.. Çünkü hala çocuk kalbi taşıyordu işte büyük yükler taşıması mümkün değildi.. Son kez ağladım üzdüm,üzüldüm.. Şimdi Anka Kuşu gibi küllerinden doğmanın tam sırası.. Çünkü mümkün değil erkek aslanın ceylana yem olması.. 

7 Temmuz 2016 Perşembe

Modernizasyon ve Nerede kaldı o eski Ramazanlar?


Yeter artık bırak şu telefonu, iki çift laf etmeye geldik 2 saattir telefonla çıt çıt çıt ne yapıyorsun dedim. Ardından elimi çeneme götürdüm ve bir anda burnuma ayşe kadın fasülyesi kokusu gelmişti. Evet bir anda annem olmuştum. Tabi ki Physco'daki Norman Bates gibi değil, Kafka'nın Dönüşümü gibi hiç değil. Üniversite 1. Sınıfta Teknik Resim dersinde Autocad çizimi yaparken dahi "Kalk yeter oynama şununla gözlerin şişti" idi anneler için bilgisayar ve bilimum teknoloji. Ve şimdi işler tam da tersine dönmüştü.

Her ne kadar yarı geek bir hayat yaşasam da gelenekselliği seviyorum. Yer sofrasında cümbür cemaat yenilen yemeklerin tadının hiçbir şeyde olmaması gibi büyüklere saygı ve küçüklere sevgi bu samimiyetin içinde Kinder sürpriz yumurta gibi saklı.

Nasıl sömestr tatili 15 tatil adını almışsa artık dini bayramlar da 9 tatili adını alabilir. Büyük şehrin yorgun işçileri ya memleketlerine ya da sahil kenarlarına doğru cuma öğleden sonrasında fişek gibi fırlıyorlar ve kendilerini huzurlu hissettikleri yerlere atıyorlar. Yollarda yaşanan çilelere rağmen keşke çıkmasa mıydık diye bir soru işareti yok. Tatil kültürü oturmamış bir ülke olarak kendimizi en yakın suya çimmek üzere bırakıyoruz. Şambreller fora..

Bir de büyük umutlarla başladığımız 2016 yılının hiç de ummadığımız gibi devam etmesine ne demeli.. Üst üste yaşadığımız üzücü olaylara rağmen her geçen gün upgrade olan korkutucu normalleşme hızımız geleceğe olan umudumuzun azalmasına neden oluyor. Tepkisizliğin doğuracağı sonuçlar ileride daha da üzülmemize neden olabilir.

2010'lar dünyası bireyselleşme yönünde büyük temellerin atıldığı, modern kast sistemlerinin oluştuğu, duygusallığın 2. plana atıldığı, Nazi Almanyası Sovyet Rusyası kadar olmasa da Musollini İtalyası kadar diktatör ama demokrasi ve özgürlüğün bir yerlerde hala yeşermeye devam ettiği bir dünya olma yolunda ilerliyor. Çünkü bir kesim insanlık daha bilinçli. Kirli de olsa bilgi bir yerlerden daha kolay çekip çıkarılabiliyor. Doğru eğitimin önemi bu yüzyılda daha çok öne çıkacak. Ve bizler de "Ah evladım biz yine yaşadık sizler için çok endişeleniyoruz" bayrağını devralacağız gibi duruyor.

Tabi ki modern hayatın sunduğu kolaylıklar yadsınamaz. Ama birinci önceliğimiz barışı daim kılmak olmalı. Sadece memleketimizin değil tüm dünyanın buna acilen ihtiyacı var. Acıyı ve sevinci el ele yaşadığımız günlerin umuduyla görüşmek üzere..



10 Şubat 2016 Çarşamba

Bildiğin herşeyi unut.. Geriye doğru sayım başladı... 3,2,1... Ve Puff...


Soğuktan ziyade sessizlik ürpertiyordu insanın içini..
Birbirine sokularak ısınmaya çalışan, sınavlarından yeni çıkmış yorgun üniversiteliler hızlı hızlı yurtlarına doğru ilerlediler..
Yokuşun tam da altında bekliyordum..
Yokuşlar bisikletle tırmanırken bir hedefti hemen ardından ayaklarını kadrosuna koyarak inerdin..
Bu defa yokuş bana hedef değil ulaşması çok zor bir zirve gibiydi..
Sanki havadaki sis, zirveyi yalayıp geçen bulut kümesi gibi hareketliydi..
Ayaklarım her zamanki gibi, yeni bir engelle karşılaştıklarında her zaman yaptıkları gibi hızlıca hareket etti..
Ama kalbim çok acıyordu.. İnsanın yüzünü Ankara'nın demir gibi soğuk havası değil yalnızlık yakıyordu..
Art arda patlamaya başladı havai fişekler..
Ve geriye doğru saymaya başladı umudunu yeni yılda arayan tüm yürekler...
3,2,1.. Hoş geldin umut dolu yeni yıl..  Ve o komik cümle.. Mutlu Yıllar 2004

Aradan geçen 12 senenin ardından hayatımıza giren akıllı zımbırtılar haricinde hiç değişmedi..
Yine bir yerlerde kan akarken bir yerlerde insanlar zevk-i sefa içinde yaşıyorlar..
Hala birileri diğerlerine haksızlık yapıyor..
Hey gidi yaşlı dünya için 12 sene ne ki..
Sen çok yaşa yaşlı dünya amca..

22:50 - Ankara

10 Mart 2015 Salı

Hafta sonu ve mutluluk üzerine..

Ankara'da hafta sonundan beri çok güzel bir hava var.. Bu mevsimde hiç de beklenmeyen bu durum insanı şiddetle dışarıya doğaya çağırıyor.. Biz de bu çağrıya uyduk ve soluğu Abant'ta aldık.. 
Aslında niyetimiz gözlerimizi hasret kaldığı yeşille doyurmak ciğerlerimize mis gibi dağ havası çekmekti.. Öyle de yaptık ancak göl hala buz tutmuş halde olduğundan gölün mavisini göremeden döndük.. Hemen girişteki küçük müzeyi hızlıca gezdikten ve büfelerden zar inceliğindeki sucuklu tostlardan yedikten sonra gölün etrafında gezintiye çıktık..
Güzel bir havada piknik yapmak için yeniden gelmeye karar verdik.. Yolda otostop çeken bir çifti hotellerine bıraktıktan sonra Highway Outlete uğramak için yola devam ettik. Fakat kısa bir süre sonra ters istikamete gittiğimizi farkettik. Yapacak birşey yoktu doğrudan Ankara'nin yolunu tuttuk.. Gülnurun adrenalin dolu sürüşüyle sağ salim Ankara'ya vardık.. 
Pazar sabahi yine çok güzel bir hava vardı.. Göksu etrafindaki turumu tamamlarken aklımdaki soru insanların gözlerinin içine bakıp günaydın dediğime neden hiçbir anlam verememeleriydi. Oysa ki yapacakları şey oldukça basit; içten bir gülümseme ve ardından sıcak bir günaydın hepsi bu.. Aklıma cundada rastladığımız teyze geldi o anda.. Egenin sıcaklığı insanın kanına kadar işliyor.. Buralar bize hep soğuk gelecek anlaşılan..

19 Ocak 2015 Pazartesi

Yazımlayamamak üzerine serzenişler No:1

Aslında herşey güzel sevgilimin "Bir zamanlar ne güzel şeyler yazmışsın. Şimdi hiç yazmıyorsun ne oldu kuzum sana böyle" deyişiyle başladı. Bu serzenişi hiç de yersiz değildi. Keza yazmıyordum. Bilakis hovardalıktan başımı kaldıramıyor kah oraya kah buraya sürükleniyordum. Lakin..
Evet biliyorum edebiyat benim işim değil.. Ama insan yazmalı yahu birşeyler kaydetmeli beyaz sahifenin üzerine ki yaşanılan şu yıllar bir anlam kazansın değil mi a dostlar.. Yaş ilerledikçe insan bu triplere iyiden iyiye giriyor kaçınılmaz olarak..

2010 yılında adım attığım Bursa'dan 2014 Haziranında biraz terk edip gitmenin hüznü biraz da yeni bir maceraya atılmanın heyecanı ile ayrıldık. 2015 yılı Ocak ayı itibariyle 31 yaşıma girmiş olacağım. Dile kolay bu kadar zamanda birçok anı birikti ancak hala yapılmamış, bizleri heyecanla bekleyen o kadar çok şey varmış gibi hissediyoruz. Kendimle ilgili aklımda kalan güzel anıları geçmişten başlayarak zaman zaman paylaşmayı düşünüyorum. Bundan sonrası içinse duyduğumuz heyecanın daim olmasını umut ediyor bundan sonraki yazımda buluşmak üzere esen kalın diyorum efendim. (Ulan uzun uzun bir sürü şey yazacaktım çok fena uykum geldi ne yapayım arkadaş, Orhan Pamuk son kitabını 6 senede yazmış vay arkadaş ya..)